LETTERS TO JULY || 23

donderdag 23 juli 2015

Lieve juli, op een één of andere manier heb ik echt een haat liefde relatie met theater. Ik doe er natuurlijk op opleiding in/voor/over - whatever met heel veel liefde, ja dit is het punt van liefde maar er is ook een deel haat terwijl er op dat deel ook heel veel liefde is, de voorstellingen.

Je hebt een verhaal, dat verhaal wil je delen met mensen en dat kan op verschillende manieren; een boek, een film, muziek, theater en zo zijn er vast nog meer manieren. Een boek, film of muziek kun je meerdere keren lezen, zien of luisteren maar theater niet. Je ziet het maar één keer, of misschien twee, drie, vier, tien keer. Het ligt er maar net aan hoe vaak je er heen wilt. Hoe prachtig zo'n theaterstuk ook is, het blijft niet voor eeuwig, ja in je gedachtes maar ook echt alleen daar. Dit vind ik heel dubbel want aan de ene kant is het super mooi en een bijzonder iets, je ziet iets en je wilt het nooit meer vergeten dus je blijft er aan denken en denken maar aan de andere kant kun je het niet zoals een film honderd keer opnieuw kijken over veertig jaar tijd terwijl ik het soms echt wel honderd keer zou willen zien. Theater is een magisch iets, juist dat gene waardoor ik het af en toe haat maakt het zo prachtig en magisch.

Dan is er nog een deel, het zelf doen. Je hebt het repetitie gedeelte en de optredens. De repetities, haat en liefde, ja daar is die weer. Het plezier wat ik heb in het ontdekken van scenes is zo fijn en ik kan er verschrikkelijk lachspieren bij kweken. Maar natuurlijk repeteer je niet alleen met elkaar, je hebt momenten dat je aan iedereen laat zien wat je hebt, je laat jouw werk zien wat heel kwetsbaar is, het is heel leerzaam maar verschrikkelijk ter gelijke tijd. Iedereen kijkt er naar en heeft er een mening over, al die blikken die je ziet waarvan je duidelijk kan aflezen wat zij ervan vinden is zo zenuwslopend en verschrikkelijk. Momenten dat ik door de grond wil zakken en denk, waarom doe ik dit ook al weer. Op het eind is het natuurlijk minder erg dan je denkt maar het blijft elke keer weer verschrikkelijk, het maakt niet uit hoe vaak je het doet. 

De optredens zijn elke keer weer het meest verschrikkelijke en mooiste ter gelijke tijd, die zenuwen, buikpijn, verschrikkelijk maar als ik daar eenmaal sta valt het van mij af en is het alsof je daar alleen bent met de mede spelers , het publiek is er niet en je ziet het niet, soms hoor je ze maar dat is alles. Als ik daar eenmaal sta vergeet ik alles om mij heen en het voelt zo bijzonder dat ik dit mag doen. Het is en blijft iets dubbels maar ik heb geen seconde spijt van mijn keuze om deze opleiding te doen. In het theater is het elke keer weer magisch, ik zou niets liever willen dan dat altijd in mijn gedachten te hebben. Het is net een als een film alleen draai ik 'm grijs in mijn hoofd. 

Liefs, Renée

3 opmerkingen

  1. Dit is voor mij heel erg herkenbaar geschreven... overal waar jij jou opleiding in vult, kan ik de mijne invullen. Eigenlijk kan ik niet met en niet zonder muziek en mijn studie leven.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. mooi dat je dit hebt geschreven maar er zullen altijd positieve en negatieve aspecten zijn met alles wat je doet goed dat je er zo bewust bij stilstaat

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Prachtig geschreven! Ik merk dat je een enorme passie hebt voor je opleiding :) Liefs! x

    BeantwoordenVerwijderen

Latest Instagrams

© RENÉE RAADSHEER. Design by Fearne.