een kamer vol mannen

woensdag 21 oktober 2015

Iets wat ik niet had verwacht en stiekem ook niet hoopte, een kamer voor zeven personen. Twee meiden en vijf mannen en ja bij die twee meiden ben ik er daar één van. Twee dagen een kamer vol met mannen. Ik ben ook nog zo dom geweest om te vertellen dat ik misschien stiekem een beetje bang ben en zo zijn mannen nu eenmaal, ze maken mij nu nog banger. Ze prikken vaak mis, ja dat doet heel pijn, ik heb zo vaak een bijwerking gehad en zo vertelde ze nog meer dingen. 



Gelukkig vertelde die mannen wel snel dat het een grapje was en de verpleegkundige dat de kamerindelingen nog niet helemaal klopte. De helft van de groep bleef namelijk twee dagen en de andere groep vier dagen, lag aan het soort medicijn. Dit werd met een loting gedaan en aangezien zij daar de uitslag nog niet hadden gekregen van de hoofd dokter lagen wij nu zo. Er is dus nog een kans dat ik op een andere kamer kom en er is dus ook nog een kans dat ik vier dagen moet blijven, dat vond ik dan weer minder maar goed, het komt altijd goed. 

We moesten met ze alle naar de eetzaal en geloof mij dat was niet zo heel bijzonder, wij met veertig man paste maar net. Nee wacht, het waren er vijfenveertig, er waren nog vijf reserves die de misschien in moesten vallen als er dingen niet goed waren met patiënten. De hoofd dokter vertelde alles over het onderzoek en maakte daarna bekend wie waar kwam te liggen en dan wist je ook meteen welk onderzoek je had. 

Hoe blij ik was met het feit dat ik nummer drie was, not, werd ik nu nog blijer, not, want ik werd nummer twee, hoera - waar is de champagne? Hoe blij ik was dat ik met vijf mannen op de kamer sliep, not, werd ik nu nog blijer, not, want het werden zes mannen. Ik was het enige meisje op de kamer, halllo!? Is dit wel verantwoordelijk, ik ben pas negentien hè, kijk hoe oud zij allemaal zijn!

Ik ben nogal een stresskip en uiteindelijk viel het allemaal reuze mee, het waren stuk voor stuk leuke mensen, al hun verhalen die zij vertellen zijn geweldig. Wat ik jammer vond is dat er een man van onze kamer was afgehaald toen we van kamer gingen wisselen, dat was de meest toffe persoon ever. Ik had een bijnaam daar, jawel. Ik was het zonnetje in huis, zo ben ik alle twee de periodes genoemd,  en hoe!? Ik was daar zo vrolijk, dat was bizar. Tot een zeker moment, de canule. 



Lees HIER wat ik deed en waarom, lees HIER hoe de heenreis ging, lees HIER hoe het was om zo lang te moeten wachten in het ziekenhuis en lees HIER hoe het was bij de binnenkomst. Van de week komt het volgende deel.

Liefs, Renée

2 opmerkingen

  1. Wat leuk geschreven! Ik snap wel dat je het even moeilijk had, maar fijn dat het uiteindelijk mee viel!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een leuke en interessante update heb je weer gemaakt, ik ben benieuwd hoe het afloopt :)

    BeantwoordenVerwijderen

Latest Instagrams

© RENÉE RAADSHEER. Design by Fearne.