eindelijk mag ik mij melden

maandag 19 oktober 2015

Daar sta je dan, voor de ingang, kijkend of dit de goede plek is. Er komt een lieve vrouw naar mijn toelopen en checkt of ik op de lijst sta. Het lijkt mij super gênant als je niet op die lijst staat doordat je een dag te vroeg bent bijvoorbeeld. Gelukkig, ik sta op de lijst. Ze begeleidde mij naar mijn kamer. Er ging zoveel door mijn hoofd, in het boekje stond dat je je kamer deelt, zowel met een man of vrouw, alles is mogelijk. 


De laatste kamer van een lange hal, daar lig ik. De verpleegster legt uit dat ze op de volgorde van de kamers werken met bloedprikken, medicijn toedienen, eten en alles wat er is. Nee, shit dan ben ik dus als laatste. Jij bent dus altijd als derde, want jij ligt in de eerste kamer en jij ligt op het derde bed. OH echt!? Het maakt mij ergens blij maar te gelijke tijd bedenk ik mij ook dat ik dan als derde het medicijn krijg, dat is dus als één van de eerste. De verpleegster controleert mij tas, je mag geen eten mee etcetera, legt mij alles uit en verteld dat ik meteen naar de prikkamer mag en daarna mag eten. De rest zie je op je planning. 

Op ieder bed ligt een planning, alarm apparaatje die je verplicht bij je moet hebben anders krijg je een boete (!!) en een sleutel voor je kast. Bloedprikken, dat kan ik, not. Ik begon altijd al te huilen bij het idee maar bij de medische keuring ging het goed dus nu moet het ook goed gaan. Ik ben natuurlijk een stress kip en het was echt zo gebeurt. De vrouw bij het bloedprikken legt mij uit dat ik goed op mijn planning moet kijken in verband met de priktijden. Je mag niet te laat komen in verband met het onderzoek, ook dan krijg je een boete. 

Ik ging meteen eten na het prikken, laat ik hopen dat het brood hier niet zo vies is als bij de medische keuring. Ik had echt trek want had alleen een appel gegeten in de ochtend, onderweg kon ik niks eten in verband met de tijd dat ik nuchter moest zijn. Tijdens het eten leerde ik een meneer kennen, hij komt ook uit mijn woonplaats, hoe toevallig, of nou ja hij is daar geboren en woonde daar heel lang en nu woont hij in Haarlem in de buurt van mijn school, heel toevallig allemaal. Hij vertelde over de vele onderzoeken die hij al had gedaan, heel bizar allemaal. 

Goed, nu komt het moment, ik loop mijn kamer binnen en ja daar staan vier mannen en één meisje die net iets ouder is als mij, moet ik hier echt mee op de kamer gaan slapen!? Kan ik nog naar huis!? 



Lees HIER wat ik deed en waarom, lees HIER hoe de heenreis ging en HIER hoe het was om zo lang te moeten wachten in het ziekenhuis. woensdag komt het volgende deel, het duurde allemaal een beetje lang sorry daarvoor maar nu komen mijn delen echt online over mijn ervaring in het ziekenhuis.


Liefs, Renée

1 opmerking

  1. Ik vind dit allemaal echt heel spannend om te lezen :) Ik heb me immers vorige week ook aangemeld om medicijnen te gaan testen! Mede dankzij jou, want daarvoor had ik er nog nooit over nagedacht. Dus dankjewel! :D En veel succes nog :)

    BeantwoordenVerwijderen

Latest Instagrams

© RENÉE RAADSHEER. Design by Fearne.