weet je zeker dat het goed gaat?

maandag 26 oktober 2015

Dag één is niet zo boeiend tot een zeker moment. Ik ben hier al sinds twee uur en nu zes uur later komt het eerste waar ik echt pittig bang voor ben. Alle mini onderzoekjes zijn goed, hart, bloeddruk, bloedwaardes en alle standaard dingen, dat betekend dat ik nu een canule krijg. Bij het horen van de verhalen van de andere raak ik al lichtelijk in paniek en dan ben ik ook nog eens als tweede, ten minste dat dacht ik. 



De gene die naast mij ligt en dus als eerste is is nog aan het eten. Nou dan begin ik maar jou als je dat goed vind. Tuurlijk vind ik dat prima, zeg ik heeul stoer maar in mijn hoofd gaan alle alarmbellen af. De verpleegster begint rustig te vertellen wat ze allemaal gaat doen, ze maakt mijn arm schoon en voelt waar het ze het beste kan prikken. Ik vertrouw je, dus doe het maar gewoon. Het is niks, het komt goed, het doet vast geen pijn, ze weet wat ze doet dus dit gaat helemaal prima. Op het moment dat de verpleegster vertelt dat ze de naald erin gaat doen is de andere verpleegster die de persoon naast mij prikte al klaar, hoe kan zij al klaar zijn!? 

Ik heb deze dag het al veel met mijn buurman hier over gehad en stelt mij gerust, zie je het is zo gebeurt, gewoon niet kijken. Fijn dat mensen zo lief zijn hier, maar eerlijk gezegd helpt het niet. Ik ga de naald er nu in prikken, ik voel mij op het moment dat ze de naald in mijn arm steekt met één klap omslaan. Misselijk, maar dan ook echt mega misselijk word ik in één keer en ik voel mijn hoofd heel licht worden. 

Gaat het goed met je? Ja hoor, gaat helemaal prima. OH OH OH, Renée je bent echt een sukkel zeg dan ook dat je je niet zo lekker voelt. Tuurlijk ziet de verpleegster dat ook wel en zegt nog geen seconde later dat ze mijn bed omlaag gaat doen en dat ik even moet gaan liggen, je wordt namelijk heel erg wit. BAH, super stom. Ik ben met bloedprikken nu eindelijk een held, soort van, en dan krijg je dit. 

Ik blijf de hele avond een beetje misselijk en voel mij een beetje gekkig. Ik word goed in de gaten gehouden, de verpleegster komt vaak even vragen hoe het gaat en of ik last heb van de canule. De canule is namelijk op een redelijk rottige plek gezet maar werkt wel goed. Ik had de keuze om dat ding opnieuw te laten zetten maar ik ben niet gekke henkie, hij doet het dus dan doen we het maar zo een dagje. De canule zit op de zijkant van mijn pols dus elke beweging voel ik. Om elf uur hebben we een late, heel erg late, snack, we praten nog even gezellig met elkaar op de kamer en daarna besluit ik te slapen. Morgen ochtend om zeven uur worden we wakker gemaakt en om acht uur krijgen we het medicijn al, best wel spannend eigenlijk. 

Liefs, Renée



Lees HIER wat ik deed en waarom, lees HIER hoe de heenreis ging, lees HIER hoe het was om zo lang te moeten wachten in het ziekenhuis, lees HIER hoe het was bij de binnenkomst en lees HIER hoe ik het vond toen ik hoorde dat ik met zes mannen op een kamer sliep. Van de week komt het volgende deel.

3 opmerkingen

  1. Zo spannend he :D Ik ben ongelooflijk benieuwd! Wel goed dat je het allemaal zo mooi beschrijft :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Spannend! Ik kan echt helemaal niet tegen naalden, verschrikkelijk! Terwijl ik zelf bloedprikken dan weer niet erg vind. Heel vreemd eigenlijk. Een infuus is helemaal erg. Maar als ie eenmaal zit voel je er meestal niks meer van, behalve op zo een rottige plek dus ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Pfoe ik heb respect voor je hoor Renee! Bij je pols is inderdaad een rotplek, herkenbaar!

    BeantwoordenVerwijderen

Latest Instagrams

© RENÉE RAADSHEER. Design by Fearne.