praten praten praten

woensdag 10 februari 2016

Eerlijkheid, openheid en al die andere dingen, wat zijn ze belachelijk moeilijk en vooral tegen de mensen waar je het meest om geeft. Ik dacht altijd dat het dan juist makkelijk was, deze mensen kennen mij, ze weten hoe ik ben en ik kan altijd eerlijk zijn, nou dat is dus een stuk moeilijker dan ik dacht. Ik denk dat juist doordat je die mensen zo goed kent er angst ontstaat, angst om deze mensen te kwetsen of dat je ze teleurstelt.

______________________________
Openheid en angst ligt op dit moment zo dicht bij elkaar, wat vertel je wel en wat vertel je niet. Hoe lang kan je wachten met iets vertellen en wanneer weet je of iets wat je wilt vertellen wel belangrijk genoeg is om te vertellen. Allemaal keuzes die je moet maken en laten ik en keuzes nou geen goede combinatie zijn. In mijn hoofd denk ik uren na over keuzes, elke keuze wil ik zeker van zijn, op dit soort momenten dan. Keuzes als wat ik aantrek op een dag ben ik heel simpel in maar keuzes wanneer ik mijn kwetsbare kant moet laten zien zijn die keuzes ineens mega groot en maakt mijn hoofd daar over uren bij.
Daarbij komt ook kijken dat ik totaal geen prater ben, ik en praten over mijn shit, niet belangrijk. Andere mensen hebben ook problemen en die zijn veel groter dan die van mij dus waarom zou ik andere dan lastig gaan vallen met mijn problemen, ik los het zelf wel op, het komt wel weer goed, als dat vandaag of morgen niet is dan is het wel over een maand of misschien zelfs wel een jaar, maar ooit komt het goed, dat is één ding dat zeker is.
Het is allemaal zo dubbel, ik kan uren met iemand over praten om die andere persoon te helpen maar andersom nee dank je wel, heel lief maar het is niet nodig. Keuzes maken in wanneer je iemand wel of niet iets vertelt is een keuze die je eigenlijk redelijk snel maakt, nee ik wil het er niet over hebben is zo gezegd en als jouw gevoel zegt dat je het niet wilt vertellen zeg je die woorden al heel gauw zonder er over na te denken, ik denk dat dat komt omdat het in je systeem zit maar als je het er wel over wilt hebben wordt het ineens een stuk lastiger.
Het komt denk ik ook deels omdat mensen tegenwoordig vragen hoe het met je gaat uit beleefdheid en niet meer uit interesse, dus als jij zegt dat het slecht gaat of niet zo goed zitten zij daar opeens mee opgezadeld en worden zij een soort van verplicht naar je shit te luisteren. De vraag hoe gaat het met je vind ik ook de meest verschrikkelijke vraag ooit. Juist omdat je niet weet of het uit beleefdheid komt of uit oprechte interesse en daarnaast als je zegt dat het goed gaat terwijl het niet goed gaat lieg je, maar wat moet je dan, nou ik voel mij niet zo fijn vandaag maar ik wil het er niet over hebben. Goede zet, daardoor wil je de andere persoon juist weten waarom het niet goed gaat, je laat die persoon met grote vraagtekens achter.
Sommige dingen in het leven zijn lastig, het ene is lastiger dan het andere en het verschilt ook per persoon of je het lastig vind. Praten is niet mijn sterkste kant, als het over mijzelf gaat dan en andere kunnen dat wel, daar heb ik oprecht bewondering voor. Zo heeft iedereen natuurlijk wel iets wat hij of zij niet zo goed kan en iets wat hij of zij juist wel goede kan, iedereen is anders, gelukkig en daardoor leer je misschien stiekem ook een beetje van elkaar.
______________________________
Dit was weer eens de hersenspinsel van de dag, een artikel dat zoveel zegt maar eigenlijk ook niks.
Liefs, Renée

1 opmerking

  1. Ik vind het ook altijd lastig als je iemand op de fiets tegenkomt en diegene roept even snel hoe t gaat.. ja dan roep k goed, maar wat als ik slecht zou roepen.. zou diegene dan stoppen?

    BeantwoordenVerwijderen

Latest Instagrams

© RENÉE RAADSHEER. Design by Fearne.