my sunday

maandag 15 augustus 2016


In een zwarte sport broekje, een half gebakken knot en mijn lange grijze comfy cool story bro trui waar ik in leef lig ik lang uit op de bank. Het is buiten grauw en winderig, mijn hele hoofd schreeuwt blijf op deze bank liggen je wilt niet naar buiten het is koud, koud, echt heel erg koud, kijk maar naar de bomen ze gaan van links naar rechts en ze staan geen één keer stil in het midden, dus het waait, heel hard. Ik staar recht voor mij uit en kijk naar mijn voeten. Ik probeer heel nutteloos één voor één mijn mini teentjes te bewegen, het lukt niet. Ik kan gewoon niet mijn tenen één voor één bewegen, de andere gaan ongevraagd mee. Stomme tenen, jullie doen niet wat ik wil. Tenen zijn zulke rare dingen, als ik er naar kijk krijg ik er spontaan de slappe lach van. Waarom is die teen aan de binnenkant van je voet zo inmens groot en waarom is mijn tweede teen, dus de teen naast die joekel van een teen zo dun en lang, in tenenland was dit vast de next super model, want hey, die zijn lang en slank. Maar waarom is die stomme tweede teen langer als de eerste teen, die dikzak? Waarom staan mijn tenen krom, niet naar links of recht maar krom in een soort van bruggetjes die over water heen is gebouwd zodat je naar de overkant kan zonder het water te raken, goed in deze zin gebruikte ik geen leestekens waardoor die veel te lang werd en je het ging lezen als één zin zonder adem te halen. Zo en dit was dus nog zo'n zin, lekker nutteloos dit Renee, terug naar de kromme teen, ik was dus aan het uitleggen wat voor kromme teen ik had, weet je wel, bruggetjes krom dus, niet naar links of recht als een bocht.


mijn voeten zijn koud, sommige zullen het zelfs ijskoud noemen. Koud als in, als je er iets warms op legt doet dat zeer. Als je onder een douche stapt die niet heel warm voor je gevoel is maar het deel van je lichaam dat koud is vind het een veel te hete douche, dat gevoel. De zon komt langzaam achter de wolken vandaan en ik besluit in het hele kleine vierkantje met zonnelicht te gaan staan, onder het mom, dat is lekker warm. Het voelt gek en het zal er ook onwijs gek uit zien voor de buren die langs lopen want ik sta pontificaal voor het raam in mijn grijze lange cool story bro trui en het lijkt of ik verder helemaal niks aan heb. Weten zij veel dat onder mijn grijze lange trui er een zwart sportbroekje verstopt zit. Maar goed ik trek niet mijn trui om hoog als ze langs lopen zo van, boe, ik speelde verstoppertje, nee nee nee. Dan heb ik liever dat iedereen die voorbijloopt, de voorbijganger die langs het raam loopt en mij ziet staan, denkt dat ik niks onder die trui aan heb. Wanneer ik met mijn hoofd alleen maar denk aan wat als er iemand voorbij loopt wel niet denkt verdwijnt de zon weer. Alsof ik met mijn ogen knipperde en het weg was en niemand weet waar het naartoe ik gegaan, want ook achter de wolken zie ik geen iets lichtere vlek waardoor je weet dat daar de zon is. Weg, helemaal verdwenen, alsof ie er nooit was geweest.

Ik kijk voor mij uit, naar mijn voeten, eigenlijk mijn tenen, die stomme dingen die niet apart van elkaar alleen kunnen bewegen als ik dat wil. Zoals je je vingers kan bewegen, well you het my point. Mijn oog valt op mijn rood, oranje, roze touwtje op mijn voet. Een basic touwtje dat ik van de week bij mijn vader in de tuin verdwaalt op het foute picknick tafeltje vond en gewoon omdat ik het leuk vond om mijn enkel knoopte. Nu is dit bandje waarvan ik nog steeds niet zeker weet welke kleur die is een deel van mij en bungelt het om mijn enkel alsof het daar al jaren zit. Op de achtergrond speelt de spotify playlist van Matt Holubowski dat door blijft spelen en waar ik af en toe bewust naar luister. Dat is het mooie aan muziek, het is er, het doet onwijs veel met je en soms met je niet eens dat het er is.

Een dag op de bank vol hersenspinsels hak op de tak, niks maar zo veel tegelijkertijd.


Een reactie plaatsen

Latest Instagrams

© RENÉE RAADSHEER. Design by Fearne.