your visa is approved

donderdag 8 september 2016

22.08.2016

Naar Amerika gaan is niet alleen maar leuk uitkijken naar de datum dat je vertrekt, was het maar zo makkelijk. Er komt onwijs veel bij kijken en het meest verschrikkelijke van alles is je visum aanvraag. Vandaag heb ik mijn afspraak bij de ambassade van de USA, maar om die afspraak te krijgen moest ik eerst een aantal betalingen doen en een mega vragenlijst invullen, wat niet helemaal zonder stress ging. 

Na een vragenlijst ingevuld te hebben met vragen of je ooit betrokken bent geweest bij illegale orgaan transparantie of andere ongein kan je een afspraak maken voor een interview bij het consulaat in Amsterdam (de Amerikaanse ambassade). Het feit dat je visum kan afgewezen kan worden door een verkeerd ingevuld antwoord gaf mij onwijs veel stress. Ik heb meerdere keren contact gehad met EF omdat ik onwijs bang was dat ik het verkeerd zou invullen. Na alles ingevuld te hebben, betaalt te hebben en een afspraak te hebben moet je al je documenten bij elkaar zoeken. Er is een lijst met wat je allemaal mee moet nemen (lees: een berg papier). Mijn afspraak, ik kan je vertellen dat ik redelijk zenuwachtig was. 

_______________________________


Met een beetje, beetje veel, zenuwen vertrok ik met mijn mamma, oma en broertje naar Amsterdam. Aangekomen bij het consulaat moest ik aansluiten in de rij die er stond. Ik was een uur te vroeg dus die rij was niet erg. In de rij tekende ik nog snel mijn laatste papieren die ik was vergeten en wachtte totdat ik vooraan stond. Je moet één voor één naar binnen, voordat je naar binnen mag moet je door een speaker vertellen hoe laat je afspraak hebt en hoe je heet. Ook wordt er gevraagd of je een telefoon of laptop bij je hebt, als dat zo is kom je het gebouw niet in. We hadden afgesproken dat oma en Mike buiten zouden wachten en dat mamma mee naar binnen zou gaan, helaas. Mamma mocht niet mee naar binnen omdat ik niet minderjarig was. Goed, alleen kan ik het ook wel. 

Bij binnenkomst moest je meteen een aantal formulieren inleveren, je sieraden en riem moeten af, je jas en alles wat je bij je hebt moeten in een bak (net zoals op het vliegveld) en daarna moet je door een spoortje lopen dat begint te piepen als je bepaalde dingen bij je hebt dat niet mag. Je bak met spullen gaat door een scanner om te kijken of je niet iets bij je hebt wat niet mag. Je krijgt daarna een mapje met een nummer met je formulieren die je nodig hebt erin en de rest moet je achter laten. Vervolgens moest ik in die ruimte wachten. 

Vijf mensen mochten er de volgende ruimte in, ik was nummer zes, as always. Een kwartier later mocht ik ook naar binnen. Gek, ik had het onwijs anders verwacht. Zoals op het gemeentehuis, een rij met stoelen en dan allemaal genummerde tafeltjes waar iemand achter zou zitten. Het leek er totaal niet op, het was oud, onwijs oud. Als je binnenliep keek iedereen je aan. Er waren ongeveer acht rijen met vijf stoelen naast elkaar, allemaal gericht naar de deur. Achter de stoelen waren vier loketten waar je heen moest. 

Ik ging zitten op de plek die mij werd aangewezen en keek naar het bord met een rood lichtgevend nummer erop. Nummer negentien, nog vijf nummers wachten. Naast het bord met de rood lichtgevende nummer hing een grote televisie waar het Amerikaanse nieuws op te zien was, het is op dit moment zes uur in nyc, dat is pittig vroeg. De nummers gingen voorbij en al snel mocht ik. Beetje zenuwachtig want ik was redelijk bang gemaakt. Loket nummer twee, deze meneer praatte gewoon Nederlands, even schakelen, dit hoort niet. Je hoort Engels te praten. Ik moest een aantal formulieren inleven en kon weer zitten. Mijn naam of nummer zou omgeroepen worden en dan moest ik naar loket drie of vier. 

De tijd ging voorbij, ik praatte wat met de mensen naast mij, die steeds veranderde omdat zij steeds naar het loket mochten en daarna weg konden. Ik heb er ruim nog een uur gewacht, wat onwijs lang duurt als je alleen naar het nieuws kijkt waar geen geluid bij te horen is. Mensen gingen voorbij, zelfs mensen die na mij waren bij het eerste loket. Zou ik vergeten zijn? Renee Raadsheer. Oh wacht dat ben ik. Deze meneer begon ook Nederlands, wat is dit? Hij vroeg waar de reis naartoe ging, nadat ik vertelde dat ik naar New York ga ging hij over in het Engels. Ik kreeg de vraag of ik iemand boos had gemaakt dat ik daarom naar nyc moest in plaats van net zoals vele andere naar LA of Hawaii. Hij leek teleurgesteld toen ik vertelde dat ik het niet begreep. 

Sorry meneer, heb ik wel vaker last van dat ik dingen niet begrijp. Well, your VISA is approved. Have a nice trip. Is dit alles? Ik heb nog papier bij mij die ik niet heb laten zien, die ik wel mee moest nemen, heb ik op deze zin een uur gewacht? Waar zijn al die vragen die ik zou krijgen? Het meest moeilijke van alles vond ik nog het binnenkomen. Goed een beetje in de war en zonder paspoort (deze moet je achter laten) loop ik naar buiten, dit mag de pret niet bederven want ik heb net gewoon te horen gekregen dat ik officieel naar nyc kan. 

dear new york city, tot over tien dagen vanaf vandaag.

Liefs, Renée 

1 opmerking

  1. Ah wat een belevenis zeg! Maar ontzettend tof dat je VISA geregeld is, ik ben nu al jaloers. Wil New York zeker nog eens bezoeken

    BeantwoordenVerwijderen

Latest Instagrams

© RENÉE RAADSHEER. Design by Fearne.